Skip to content

In Sp!ts: Grieks genot op Naxos en Santorini

Door David Bronkhorst

Griekse eilanden één pot nat? Welnee. Santorini en Naxos, beide behorend tot de Cycladenarchipel, bieden twee totaal verschillende vormen van genieten.

Romantisch Santorini

Santorini ziet eruit zoals je je Griekenland voorstelt: witte huisjes met intens blauwe vensters en daken, gedrapeerd over rotsachtige bergen. Geen wonder, de meeste foto’s uit Griekse reisfolders zijn hier genomen. Door de schoonheid van het eiland treden er jaarlijks meer dan vijfduizend bruidspaartjes van over de hele wereld in het huwelijk.

Vooral het dorpje Oia is in trek om het jawoord te geven. De straatjes zijn smal en superstijl, en de huisjes en molens lijken zich vast te klampen aan de bergwand. Het uitzicht over de weidse zee die zich honderden meters lager bevindt, zorgt ervoor dat er dagelijks files richting Oia staan omdat iedereen hier de zonsondergang wil beleven. Dat doe je bij voorkeur op een terras onder het genot van Griekse salade, geroosterde inktvis en tsatsiki.

Als de zon eenmaal is ondergegaan, verandert het dorp in een blauwe planeet met gele lichtjes. Stelletjes slenteren hand in hand terug naar boven, waar de auto’s staan die Oia eenvoudigweg niet in kunnen.

Naast romantiek biedt Santorini een wonderlijk stuk geschiedenis. Eigenlijk bestaat het uit zes eilanden die zijn ontstaan tijdens uitbarstingen van de vulkaan in het midden van de eilandjes. De grootste uitbarsting was rond 1600 voor onze jaartelling. Hierbij werd ook de belangrijke havenstad Akrotiri verwoest en raakte bedolven onder een vijftig meter dikke laag puimsteen. Volgens wetenschappers is het de beste kandidaat voor het verdwenen, legendarische Atlantis.

De opgravingen van Akrotiri zijn te bezoeken. De vierduizend jaar oude stad was geen gehucht maar een stad met een grote S. Door handel met het vaste land en Kreta was het een zeer rijke beschaving. Afgezien van smartphones hadden ze zo ongeveer alles: make-up, zijden designerkleding, wc’s, riolering, kaarsrechte huizen van drie verdiepingen en prachtige muurschilderingen. Wandelen door het uitgegraven deel van deze perfect bewaarde, statige spookstad voelt als een tijdreis. Atlantis of niet: een bijzondere ervaring.

Tegenwoordig is Fira de grootste stad van Santorini. In de drukke winkelstraten zie je dat het eiland nu ook flink verdient aan handel. De luxeproducten van vandaag zijn Burberry tassen, toch nog veel zijde en peperdure sieraden. De huidige klandizie bestaat niet uit Minoïsche adel maar uit rijke toeristen die per cruiseschip de haven van Santorini aandoen.

Niksen op Naxos

Wie van een eenvoudiger leven houdt, stapt op een Bluestar boot richting Naxos. Een dikke twee uur later vaar je het haventje binnen van wat bekend staat als het aardappeleiland. Het is minder rotsachtig en groener, maar vooral rustiger dan Santorini.

Bouwplannen voor een vliegveld dat chartervluchten kan ontvangen, worden steevast afgewezen door de bewoners. Zij willen hun eiland niet veranderen. Behoudendheid is een eufemisme. Je trouwt hier nog steeds met een eilandbewoner. En dat niet alleen, het moet iemand uit hetzelfde dorp zijn. Daarna ga je samen gezellig bij je schoonmoeder in huis wonen. Dat deze ook binnenstapt als je staat te ruziën of wanneer je op de wc zit, moet je maar voor lief nemen. Men leeft hier samen, met alles erop en eraan.

En alles gebeurt op een ouderwets tempo. Kalmte staat voorop. Als het even regent, sta je voor een dichte winkeldeur want waarom zou je naar buiten gaan als het rotweer is? Engels spreken er maar weinig.

Dat hoeft ook niet; toerisme is bijzaak want landbouw zorgt voor voldoende inkomsten. Het is landbouw op een schaal die wij in Nederland niet kennen. Iedere familie heeft een stukje grond waarop alles wordt verbouwd om in eigen onderhoud te voorzien. Naast groenten en fruit maakt men zijn eigen wijn en olijfolie. Het levert een afwisselend landschap op. In plaats van lange lappen grond met eenzelfde gewas, zie je hier plukjes sla, daar wat wijnranken, enkele olijfbomen met een koe of een geit ernaast.

In de dorpjes in het binnenland is het overwegend stil, met af en toe een kerkklok die van zich laat horen. Mannen zitten bij elkaar in de schaduw te kletsen of te zwijgen, eeuwig friemelend aan een kralenketting. Een vent laat zijn ezel uit in de witte straatjes, oude vrouwtjes met overvolle boodschappentassen klauteren in gestaag steile trappen op.

Over de hobbelige wegen rijdt een visauto van dorp naar dorp, via luidsprekers zijn komst aankondigend. Zijn handel, versgevangen vis, verkoopt hij gewoon vanuit de achterbak. Men eet hier voornamelijk kleine visjes die ze met lippen en ogen en al als snoepjes verorberen. Lekkerder zijn de octopussen die vooral langs de kust her en der aan touwen in de zon hangen te drogen. Een kust die minstens zo mooi is als het binnenland en al even rustig.

Hier geen zwarte lavastranden zoals op Santorini, maar geel, soms wit poederzand met kristalhelder blauw zeewater zoals je eigenlijk alleen in films ziet. En je vindt er altijd wel een verlaten strandje.

Wil je geen zandkont maar wel eten en drinken voor de grijp, dan is het Agia Anna strand een aanrader. Ook in het hoogseizoen wordt het hier nooit drukker dan gemoedelijk. Beetje zwemmen met een zeeschildpad die tijdelijk de baai als thuisbasis heeft genomen, beetje hangen op een strandstoel, turend naar een wegtuffend vissersbootje.

De wonderschone oranjerode zonsondergang vieren met een glaasje spotgoedkope, plaatselijk verbouwde wijn die niet voor niets door de Griekse dichter Archilochus vergeleken werd met godendrank nectar.

Dan, als honderden sterren de hemel overnemen, aanschuiven bij één van de witte tafeltjes en blauwe stoeltjes aan de kade. Het eten is simpel zongerijpte groente, aardappelen met wat vis -, maar de smaak is raak. Een klein briesje laat de schelpjes aan een touw klepperen en de palmbladeren ritselen. De zeelucht maakt rozig.

Het lijkt of het eiland een rust uitstraalt die je vanaf moment één in de chillstand zet. Vandaar dat de bewoners zo lang gezond blijven. De dagen gaan hier zoals ze al duizenden jaren gaan: langzaam. Dichterbij een vakantiegevoel kun je niet komen.

Sp!ts

Advertisements
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: